Αυτό είναι μια πολύ σημαντική ένδειξη για τον τρόπο που ο Παντμασάμπαβα σχετιζόταν με το νου της σαμσάρα και της σύγχυσης: άφηνε τη σύγχυση να εκδηλωθεί και μετά να διορθώσει τον εαυτό της.
Είναι σαν εκείνη την ιστορία με τον δάσκαλο Ζεν και τη μαθήτρια του. Η γυναίκα έμεινε έγκυος και γέννησε ένα παιδί. Οι γονείς της ήρθαν στον δάσκαλο Ζεν φέρνοντας το παιδί μαζί τους και του παραπονέθηκαν: «Αυτό είναι το παιδί σου, πρέπει να το φροντίσεις». Ο δάσκαλος Ζεν αποκρίθηκε: «Αλήθεια;» και πήρε το παιδί και το φρόντισε. Λίγα χρόνια αργότερα, η γυναίκα δεν μπορούσε να αντέξει το ψέμα που είχε πει –ο πατέρας του παιδιού δεν ήταν ο δάσκαλος, αλλά κάποιος άλλος. Πήγε στους γονείς της και είπε: «Ο δάσκαλος μου δεν είναι ο πατέρας του παιδιού, είναι κάποιος άλλος». Τότε οι γονείς λυπήθηκαν και αισθάνθηκαν ότι πρέπει να σώσουν το παιδί από τα χέρια του δασκάλου, που διαλογιζόταν στα βουνά. Τον βρήκαν και του είπαν: «Ανακαλύψαμε ότι το παιδί δεν είναι δικό σου. Τώρα θα το σώσουμε από σένα, θα σου το πάρουμε. Δεν είσαι εσύ ο αληθινός πατέρας». Και ο δάσκαλος Ζεν είπε μόνο: «Αλήθεια;»
Γι’ αυτό, αφήνετε τα φαινόμενα να παίζουν. Αφήστε τα φαινόμενα να γελοιοποιούνται από μόνα τους. Αυτή είναι η προσέγγιση. Δεν υπάρχει λόγος να λέτε: «Κάτσε να σου πω ορισμένα πράγματα. Θέλω να σου εξηγήσω όλη την κατάσταση όπως ακριβώς έχει». Από μόνες τους, οι λέξεις είναι ανεπαρκείς -για να μην αναφέρουμε τη δυσκολία να βρεις τις σωστές λέξεις. Απλά δεν λειτουργεί. Ο φαινομενικός κόσμος δεν ξεγελιέται με λόγια, με λογική και μικροπρεπή λογική. Ο φαινομενικός κόσμος αντιμετωπίζεται μόνο με ό,τι συμβαίνει μέσα του, σύμφωνα με τη δική του λογική. Αυτή είναι μια ευρύτερη έννοια της λογικής, το σύνολο της λογικότητας στην όλη κατάσταση. Έτσι, ένα σημαντικό στοιχείο στο ύφος του Παντμασάμπαβα είναι να αφήνει τα φαινόμενα να παίζουν μόνα τους, παρά να προσπαθεί να αποδείξει ή να εξηγήσει κάτι.
(απόσπασμα από την ΤΡΕΛΗ ΣΟΦΙΑ, Τ. Τρούνγκπα, εκδ. ΚΕΔΡΟΣ, μετάφραση: Βαρβάρα Χατζησάββα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου